HDM

Onlangs sprak ik een hoge functionaris van een mondiale onderneming die veel zaken in en met China doet. Ik vroeg hem, hoe men omging met het verschil van opvattingen over ethiek tussen China en het Westen. Zijn antwoord was heel duidelijk: ‘niet’.   Men accepteert het verschil niet, hoewel men weet dat het bestaat. De mondiale onderneming, die in veel verschillende landen opereert, kan zich niet veroorloven om met verschillende maten te meten afhankelijk van waar men is. Ethiek wordt in dit soort ondernemingen sterk ingevuld als ‘het voldoen aan regels’, ook wel ‘compliance’: de mate waarin men zich aan geldende regels, weten en normen houdt. In mijn werk in het managementonderwijs in China heb ik gemerkt dat men dit begrip wel kent en toepast, maar dat het ethische gevoel van mensen overwegend geworteld is in een andere, oudere cultuur. Universele abstracte waarden en principes staan niet centraal in het Chinese denken. Doen wat in een bepaalde situatie past, is belangri...

We had our doubts before traveling to Colombia. Is this country really safe enough for tourists? Do you notice the activities of paramilitary groups and the FARC? How about criminality in the city centers? The available information provides rather contradictory signals. On the one hand the travel guides, like the Lonely Planet, tried to convince us that Colombia is really safe and on its way of becoming a normal tourist destination. This information emphasizes the friendly character of the Colombians, the modernization of the country and the success of anti-terrorism policies under Uribe and Santos. The quality of long-distance travel is often emphasized – buses and domestic airlines – and growing safety of the cities, although tourist are still advised to be careful. The available statistics speak another language, though. I calculated that living in Colombia for three weeks is probably as dangerous as living in the Netherlands for more than a year, in terms of th...

In de roman 'La Nieve del Almirante' van Álvaro gaat de hoofdpersoon, Maqroll el Gaviero, met een gammel schip een gevaarlijke rivier op, ergens in de oerwouden van Zuid-Amerika, op weg naar een zagerij waar hij hout zou kunnen kopen. Dit lijkt een winstgevend project, maar gaandeweg blijkt dat Maqroll zich in allerlei gevaarlijke avonturen stort voor een doel dat niet bestaat: de zagerij is overgenomen door de militairen, er is sprake van strijd tussen leger en opstandelingen en de handel is onmogelijk. De hoofdpersoon overleeft op het nippertje een gevaarlijke ziekte, ontsnapt door een toeval aan het verongelukken van het schip, krijgt op het juiste moment hulp van militairen. Halverwege de reis al beseft hij dat het doel van deze reis niet de essentie ervan is, maar de reis zelf en wat hij er meemaakt met andere mensen. Ook de andere romans over deze  Maqroll tonen projecten die steeds mislukken en de manier waarop de deze fictieve persoon zich steeds in de nesten wer...

Column door Huibert de Man 5 december 2013 Moe van managementconcepten Platte organisaties, sturing op resultaat, lean management en dergelijke: veel managers worden niet erg opgewonden van deze managementconcepten. Dat merk ik in cursussen die ik voor ervaren managers geef. Men kent de concepten en vooral ook de praktijk die erdoor beïnvloed wordt en vaak minder mooi is dan de theorie voorspiegelt. Een gevoel overheerst dat de concepten niet over de kern gaan, het wezen van werken en samenwerken niet raken. Wat hebben ze te zeggen over de echte drijfveren van mensen, over vertrouwen, fatsoen en rechtvaardigheid? Wat voor oplossingen geven de managementideeën voor problemen van machtsmisbruik, zelfzuchtigheid en  oneerlijkheid in organisaties? Terwijl de Libor-affaire en schandalen in woningbouwcorporaties voorpaginanieuws zijn, gaan we in organisaties door praktijken te installeren die op dat soort problemen geen antwoord geven en er zelfs misschien wel een o...

Het ene dieet na het andere verschijnt op de markt. In het ene dieet mogen we geen vet, in het andere geen suiker, dan moeten we heel erg spaarzaam zijn met zetmeel en plots blijkt tarwe een levensbedreigend voedingsmiddel te zijn. Bij het verschijnen van een nieuw boek zien we grote groepen mensen - zelfs redelijk intelligente - het nieuwe voedingsgeloof omarmen en inderdaad veel mensen lukt het dan om af te vallen. Lang houden ze het meestal niet vol, oude gewoontes sluipen na enkele weken of hoogstens maanden weer in, en daarna wordt menigeen dikker en zwaarder dan voor aanvang van het dieet. Totdat de volgende mode zich aandient. De wetenschappelijke fundering van de diëten is mager. Aan de eisen van 'evidence-based medicine' voldoen boeken zoals 'De Broodbuik' van William Davis of 'De Voedselzandloper' van KrisVerburgh niet. Wel gebruiken ze selectief resultaten van wetenschappelijk onderzoek die binnen het gepropageerde concept passen. Kenmerkend voor ...

Wie bepaalt wat wijs is? In de wereld van politiek, economie en management krijgen oude normatieve vragen opnieuw aandacht. Het gaat niet alleen om wat werkt, maar in toenemende mate ook om wat goed is of slecht. Dit is op zich een gunstige ontwikkeling als we kijken naar een economie waar onder het mom van effectiviteit en efficiency veel is gebeurd dat met ‘goed huishouden’ – de oorspronkelijke betekenis van economie – niet veel te maken heeft, of naar de leiding van bedrijven waar de techniek van het ‘hoe’ de vraag naar het ‘waarom’ steeds meer heeft verdrongen. Initiatieven zoals ‘Wijsheid in Bedrijf’ (zie http://www.wijsheidinbedrijf.nl/ ) zijn daarom een nuttig tegenwicht tegen het instrumentele denken. Ik heb zelf een bijdrage mogen leveren aan het boek en de workshops in dat verband. Met het woord ‘wijsheid’ halen we echter wel iets overhoop dat gemakkelijk in zijn tegendeel verkeert. Door aan te wijzen wat ‘wijs’ is en wie de ‘wijsheid’ in pacht heeft, kunnen we ...