HDM

In de roman 'La Nieve del Almirante' van Álvaro gaat de hoofdpersoon, Maqroll el Gaviero, met een gammel schip een gevaarlijke rivier op, ergens in de oerwouden van Zuid-Amerika, op weg naar een zagerij waar hij hout zou kunnen kopen. Dit lijkt een winstgevend project, maar gaandeweg blijkt dat Maqroll zich in allerlei gevaarlijke avonturen stort voor een doel dat niet bestaat: de zagerij is overgenomen door de militairen, er is sprake van strijd tussen leger en opstandelingen en de handel is onmogelijk. De hoofdpersoon overleeft op het nippertje een gevaarlijke ziekte, ontsnapt door een toeval aan het verongelukken van het schip, krijgt op het juiste moment hulp van militairen. Halverwege de reis al beseft hij dat het doel van deze reis niet de essentie ervan is, maar de reis zelf en wat hij er meemaakt met andere mensen. Ook de andere romans over deze  Maqroll tonen projecten die steeds mislukken en de manier waarop de deze fictieve persoon zich steeds in de nesten wer...

Column door Huibert de Man 5 december 2013 Moe van managementconcepten Platte organisaties, sturing op resultaat, lean management en dergelijke: veel managers worden niet erg opgewonden van deze managementconcepten. Dat merk ik in cursussen die ik voor ervaren managers geef. Men kent de concepten en vooral ook de praktijk die erdoor beïnvloed wordt en vaak minder mooi is dan de theorie voorspiegelt. Een gevoel overheerst dat de concepten niet over de kern gaan, het wezen van werken en samenwerken niet raken. Wat hebben ze te zeggen over de echte drijfveren van mensen, over vertrouwen, fatsoen en rechtvaardigheid? Wat voor oplossingen geven de managementideeën voor problemen van machtsmisbruik, zelfzuchtigheid en  oneerlijkheid in organisaties? Terwijl de Libor-affaire en schandalen in woningbouwcorporaties voorpaginanieuws zijn, gaan we in organisaties door praktijken te installeren die op dat soort problemen geen antwoord geven en er zelfs misschien wel een o...

Het ene dieet na het andere verschijnt op de markt. In het ene dieet mogen we geen vet, in het andere geen suiker, dan moeten we heel erg spaarzaam zijn met zetmeel en plots blijkt tarwe een levensbedreigend voedingsmiddel te zijn. Bij het verschijnen van een nieuw boek zien we grote groepen mensen - zelfs redelijk intelligente - het nieuwe voedingsgeloof omarmen en inderdaad veel mensen lukt het dan om af te vallen. Lang houden ze het meestal niet vol, oude gewoontes sluipen na enkele weken of hoogstens maanden weer in, en daarna wordt menigeen dikker en zwaarder dan voor aanvang van het dieet. Totdat de volgende mode zich aandient. De wetenschappelijke fundering van de diëten is mager. Aan de eisen van 'evidence-based medicine' voldoen boeken zoals 'De Broodbuik' van William Davis of 'De Voedselzandloper' van KrisVerburgh niet. Wel gebruiken ze selectief resultaten van wetenschappelijk onderzoek die binnen het gepropageerde concept passen. Kenmerkend voor ...

Wie bepaalt wat wijs is? In de wereld van politiek, economie en management krijgen oude normatieve vragen opnieuw aandacht. Het gaat niet alleen om wat werkt, maar in toenemende mate ook om wat goed is of slecht. Dit is op zich een gunstige ontwikkeling als we kijken naar een economie waar onder het mom van effectiviteit en efficiency veel is gebeurd dat met ‘goed huishouden’ – de oorspronkelijke betekenis van economie – niet veel te maken heeft, of naar de leiding van bedrijven waar de techniek van het ‘hoe’ de vraag naar het ‘waarom’ steeds meer heeft verdrongen. Initiatieven zoals ‘Wijsheid in Bedrijf’ (zie http://www.wijsheidinbedrijf.nl/ ) zijn daarom een nuttig tegenwicht tegen het instrumentele denken. Ik heb zelf een bijdrage mogen leveren aan het boek en de workshops in dat verband. Met het woord ‘wijsheid’ halen we echter wel iets overhoop dat gemakkelijk in zijn tegendeel verkeert. Door aan te wijzen wat ‘wijs’ is en wie de ‘wijsheid’ in pacht heeft, kunnen we ...

Kun je je een medische opleiding voorstellen, waarvan de hoogleraren met de nek worden aangekeken als ze actief zijn in het ziekenhuis? Of een rechtenopleiding die niets met rechters en advocaten te maken wil hebben? Natuurlijk niet, maar de wetenschappen die pretenderen iets van management te weten – bedrijfskunde,  bedrijfseconomie en verwante disciplines – zijn hard op weg naar een zo’n zelfgekozen isolement. Ben Tiggelaar schreef in zijn column van 17 februari 2013 in de NRC dat veel hoogleraren op dit vakgebied bemoeienis met de praktijk afwijzen. Medewerkers van faculteiten doen er goed aan hun kennis niet te delen met de praktijk, want dat zou wel eens ten koste kunnen gaan van je carrière, aldus Tiggelaar. Ik ben bang dat hij gelijk heeft. De manier waarop kennis en onderzoek worden gedefinieerd, is de oorzaak. Om redenen die meestal niet expliciet worden gemaakt, hangen de managementwetenschappen een opvatting aan waarin de onderzoeker zich niet engageert, geen rel...

Op zoek naar materiaal voor een cursus die ik voor de Open Universiteit maak, lees ik verhalen over 'Het Nieuwe Werken' en dergelijke. Ook kijk ik naar video's waarin de vernieuwde praktijk aan de orde komt. Zo keek ik gisteren naar twee video's over Bakkerij Veldt. Directeur Pater vertelt over de problemen die hij kreeg met zijn stijl van leiderschap toen het bedrijf groeide. Hij moest leren om minder te controleren, meer te delegeren en vertrouwen aan zijn mensen te geven. In de twee filmpjes wordt gesuggereerd dat er zich een totale omwenteling heeft voorgedaan. De hiërarchie is op zijn kop gezet, de mensen staan centraal en er wordt gewerkt vanuit vier kernwaarden. De planning is van het bedrijfsbureau verplaatst naar de mensen die het werk doen. De behoefte van mensen om persoonlijk te groeien, wordt benadrukt. Als je mensen de kans geeft om te groeien en hen centraal stelt, dan nemen efficiency, leverbetrouwbaarheid en kwaliteit toe. Ja, de koekjes worden lekker...

In today's NRC Handelsblad Knapen writes in his column about the nature of 'Authoritarian Capitalism' in China, referring to recent labour unrest and how the government deals with it. I agree with him that the rather flexible way the government handles recent cases of unrest does not imply a process of democratization in Western terms. Autoritarian capitalism may be hard to undestand for us, but it is a reality with a logic of its own. Personally I think it is deeply rooted in a culture that is not only authoritarian, but also highly materialistic and pragmatic. As long as the government can ensure material improvement, I see no reason why its position would be threatened. Most Chinese people accept a strong government that educates and corrects the people and keeps chaos away. zie de column